می خواهم داستان دلقکی به نام کلانی را برایتان تعریف کنم

او یک روز همراه سیرکی به شهر ما وارد شد.

سگ سبزی همراه داشت و هزار بادکنک و سازی که با آن آهنگ های مسخره می زد

کلانی شل و وارفته بود و لاغر و دیلاق

ولی هرچه بود خنده دار نبود.

وقتی شعبده بازی می کرد،مردم یخ می کردند

وقتی لطیفه می گفت،مردم ناراحت می شدند

وقتی کفشش از پاش می افتاد،مردم غصه شان می گرفت

هر وقت روی سرش راه می رفت،همه فریاد می زدند: « جان مادرت،بس است دیگر!»

کراواتش را که قورت می داد مردم گریه شان می گرفت.

هیچ کس پولی به کلانی نمی داد

چون او هرچه بود خنده دار نبود.

تا یک روز کلانی با خود گفت :

 حالا به مردم شهر نشان میدهم که دلقک بودن و خنده دار نبودن یعنی چه

آن وقت برایشان تعریف کرد که چرا دلش گرفته و چهره اش چرا همیشه غمگین است.

گفت و گفت از دردها و رنج هایش،و از دل پر غصه اش

تا قصه ی زندگی اش را تمام کرد.

خیال می کنید کسی به گریه افتاد؟ ابداً،ابداً

برعکس همه زدند زیر خنده

طوری که درخت هابه لرزه افتادند

همه هو کشیدند و از خنده ریسه رفتند.

صدای خنده شان تا فرسنگ ها به شهرها و روستاها رفت

در دشت ها و جنگل ها پیچید

تمام دنیا از خنده پر شد

آن وقت کلانی با شانه های خمیده و سری پایین به چادر سیرک پناه برد

و گفت : نه،نه،منظورم این نبود...من اتفاقی خنده دار شدم

بیرون چادر تمام دنیا می خندید

در حالی که کلانی گوشه ای سر را میان دو دست گرفته بود و

                                                    هق هق گریه می کرد.

                                                                                                  شل سیلور استاین

                                                                                                (چراغی زیر شیروانی)

پی نوشت:

 این پست رو نوشتم تا بگم گیلاس آبی واسه من دوست داشتنی تر از اونیه که بی خیالش بشم!