گوش بسپار به نغمه ی دل انگیز شکوفایی یک عشق

در لا به لای بوته های سبز و تازه زندگی ...

نگاه کن !

جوانه،در سکوت می روید و گل،

در سکوت،می شکفد

و تو نیز این گونه،در غوغای غربت و تنهایی ام

با شکوه روییدی

به خانه کوچک قلبم،مهربان،

خوش آمدی ..

نفس هست و حرف هم.

ناگفته ها و گفته شده ها،شنیده ها و نشنیده ها.

سکوت از نبودن بغض نیست،از بی دردی نیست.

سکوت از عادت نیست،از روز مرگی و فراموش شدگی،از خواب و رخوت و بی حوصلگی،از دلتنگی.

سکوت از فریادهای در گلو مانده است و نعره هایی که هیچوقت شنیده نشد.

همه چیز هست و گوشی نیست برای شنیدن.

جز سکوتی که گاه و بیگاه همدم فریادهاییست که بی خبر و ناخواسته از روزهایی دور می آید.

از دلتنگی هایی که فراموش شده،از خیانتهایی که فراموش شده.

نه انگار... بازهم حرفی نیست ... .

                                                                          "   به نقل از سایت دوستداران سهراب   "

فلک جز عشق محرابی ندارد                                                 جهان بی خاک عشق آبی ندارد  

غلام عشق شو کاندیشه این است                                         همه صاحبدلان را پیشه این است

جهان عشق است و دیگر رزق سازی                                       همه بازیست الا عشقبازی

اگر بی عشق بودی جان عالم                                                که بودی زنده در دوران عالم

کسی کز عشق خالی شد فسرده است                               گرش صد جان بود بی عشق مرده ست

نروید تخم کس بی دانه عشق                                               کس ایمن نیست جز در خانه عشق

ز سوز عشق خوشتر در جهان نیست                                      که بی او گل نخندید،ابر نگریست 

اگر عشق اوفتد در سینه سنگ                                               به معشوقی زند در گوهری چنگ

که مغناطیس اگر عاشق نبودی                                               بدان شوق آهنی را چون ربودی ؟

وگر عشقی نبودی بر گذرگاه                                                   نبودی کهربا جوینده ی کاه

بسی سنگ و بسی گوهر به جایند                                          نه آهن را نه که را می ربایند

طبایع جز کشش کاری ندارند                                                   حکیمان این کشش را عشق خوانند

گر اندیشه کنی از راه بینش                                                    به عشق است ایستاده آفرینش

گر از عشق آسمان آزاد بودی                                                   کجا هرگز زمین آزاد بودی؟

چو من بی عشق خود را جان ندیدم                                         دلی بفروختم،جانی خریدم

ز عشق آفاق را پر دود کردم                                                     خرد را دیده خواب آلود کردم

کمر بستم به عشق آن داستان را                                             صلای عشق دردادم جهان را

                                        "  از ابتدای منظومه خسرو و شیرین"   

کسانی هستند که وقتی از ایشان ماهی طلب می کنی،مار در کف دستت می گذارند.

 شاید آنان برای بخشیدن چیزی جز مار ندارند.

پس بخشش آنان را جوانمردی و سخاوت بپندار.

آنکه کارش فریبکاری است،گاهی به هدفش می رسد؛اما نهایت او کشتن ذات انسانی خود است.

آنکس که می تواند انگشت خود را بر مرز بازیک میان خیر و شر بگذارد ، براستی به سر انگشت حقیقت،

حریر لطیف لباس خدا را لمس خواهد کرد.

تنهایی،تندبادی بی گوش و چشم است؛همه ی برگهای خشکیده ی درخت زندگی را می برد اما

ریشه های ما را در دل زمینی که ماوای زندگی است، جاودانگی می بخشد.

 اگر هنگام بخشش ترحم وجودت را لبریز کرد،روی خود را از آنکه به او می بخشی برگردان.مبادا که

شرم در چهره او و پیش نگاه تو فاش باشد.

اگر کسی در حق تو بدی روا داشت،می توانی بدکاری او را فراموش کنی ؛ اما اگر تو در حق او زشتی

کردی ، همواره بدکاری خود را به یاد خواهی داشت.

پس بدان که آن دیگری ، روح پر احساس تو است که در جسدی غیر از تو ماوا گرفته.

کسی چه میداند ؟ شایدآن جنازه که بر دستها می رود عروسی باشد در میان فرشتگان.

اندیشه ی انسان در برابر قوانین بشری سر فرود می آورد،اما روحش نه .

کینه جنازه ایست بی جان،کدام یک می خواهد تا قبر او باشد ؟

اگر به عمق هستی برسی زیبایی را در همه چیز خواهی یافت ، حتی در چشم هایی که از دیدن

زیبایی محرومند.

                                                                                                  جبران خلیل جبران

یا درد و غم طی می شود یا شهریاری می رسد

گر کارگردان جهان باشد خدای مهربان

این کشتی طوفان زده آخر به ساحل می رسد

اندیشه از سرما مکن طی می شود دوران دی

شب را سحر باشد ز پی ،  صبح سپیدی می رسد

ای منتظر غمگین مشو ! قدری تامل بیشتر

گردی به پا شد در افق ، گویی سواری می رسد ... ... ...

                                                         "   اللهم عجل لولیک الفرج  "

تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای لیکن ...

در آغاز طلوع روشن سالی که می آید

کمک کن تا رها سازم ز خود

من کوله بار یک هزار و سیصد و افسوس

هزار و سیصد و اندوه ...

 ...

...

برای مردمان خوب این وادی

عطا فرما

هزار امید

هزار و سیصد آگاهی

هزار و سیصد و هشتاد بهروزی

هزار و سیصد و هشتاد و شش لبخند زیبا را ...

 (کیوان شاهبداغی)