بزرگراه های مهندسی ساز

ما را به هم نمی رسانند.

عشق با قوانین بیگانه است.

از بیراهه ها بیا !!!

برای دیدن کسی ،

که عمریست دوستت دارد ... .

آن قدر در نویسندگی مهارت دارد که با چهار حرف کتاب می نویسد !

بس که فکر به کله اش زد، ضربه مغزی شد.

چین ، با همه ی وسعتش ، با یک اتو از بین میرود !

شاید کسی را که با او خندیده ای از یاد ببری ؛

اما هرگز کسی را که با او گریسته ای از یاد نخواهی برد.

                                                                جبران خلیل جبران

   آزادی ، تنها ارزش جاودانه تاریخ است.

   دهه ی فجر انقلاب اسلامی مبارک.

بر صفا و شور و احساس سلام

                    بر خون حسین و دست عباس سلام

اندکی بعد ، سر عباس بر زانوی حسین بود.بوی حسین در مشام عباس پیچیده بود.اشک آفتاب بر

مهتاب می چکید و او شادمان دست مهربانی بود که بر پیشانی اش کشیده می شد.

حسین سر عباس را به سینه فشرد.آخرین زمزمه از حنجره ی خشک عباس تراوید :"برادرم حسین

 خون از چشمانم بگیر تا آخرین بار سیمای زیبایت را ببینم .

مرا ببخش که دست ادب برای نهادن بر سینه ندارم ."

 دستی کبود خون از چشمان عباس گرفت.دست صمیمی زهرا بود.عباس چشم گشود.مادر بود و برادر.

تبسمی کرد و از کام عطش زده اش تراوید:"خوش آمدی مادر،خوش آمدی برادر."

در بدرقه ی نگاه زهرا و حسین ،

عباس با دو بال تا بهشت خدا پر گشود ...

...  .

این مشک تنها آب نبود.

سند ارادت عباس بود به حسین ،

پرچم عشق ورزی و محبت به کودکان... .

                               مشک آیینه ی آیین عباس بود.

....

اما آه و دریغ.تیر بر مشک نشست.آب و خون در هم آمیخت.عباس چشم بر مشک گربان دوخت و هنوز

 اولین قطره اشکش در نا امیدی از آب چکه نکرده بود که تیر بر چشمش نشست.خون جوشید.دنیا ،

تیره و تار شد و دو چشمه ،چشم و مشک ،بر مظلومیت سردار گریستند.رمق،اندک اندک فرو می چکید

که تیر دیگر بر سینه ی ساقی نشست.

مهتاب کربلا در آستانه ی افول بود...

آفتاب را صدا زد،صدای عباس در نخلستان پیچید که :

"برادر،برادرت را دریاب..."

کسی در عباس فریاد میزند:بنوش تا توان جنگیدن باشد.بنوش تا توان رسیدن آب به خیمه ها باشد ،

بنوش تا در خیمه سهمی از آب برنداری.

-مگر چیزی از فرات کم می شود؟

-مگر حسین راضی نیست؟

-مگر...

نه نه ،

موجی قوی تر از درون می گوید:

حسین تشنه است،کودکان سینه بر خاک می گذارند تا التهاب عطش را کاهش دهند.اصغر را قطره ای

آب کافی است.رقیه چند بار در بدرقه ی تو افتاد.سکینه رمق ایستادن نداشت.

در چشم های زینب می خواندی که تشنگی تارشان کرده است... .

نه ... هرگز.

آنها تشنه ترند.اصلا به آب نگاه کن ، چه می بینی؟

این کیست که در آب چشم در چشم تو دوخته است؟

عباس به آب نگریست.درآب ، حسین بود.موج ها در حرکت خویش ، حسین می نگاشتند.

صدای موج ، حسین بود.

به خویش برگشت و در خویش جز حسین ندید.

حسین تشنه بود ...

آب بنوش عباس !

آب خنک و زلال و گوارا با عباس سخن می گفت.دست رشید عباس در آب رفت.نوازش آب با دست های

 تشنه و لبهای تشنه تر چه میکند... .قطره های عزیز از کف می چکید.آب را بالا آورد تا فضای دهان رسید

نسیم خنک آب چهره ی عباس را می نواخت.

ساقی بنوش ، گوارایت باد.

باز در موج ها ولوله افتاد : حسین ، حسین ، حسین ...

کرده است.

زندگی دایره است

مرکزش صفر بزرگ

و منم داخل آن

و تویی نیز چو من

و من و تو با هم

می توانیم که از صفر

بسازیم عددی

و به اندازه ی اندازه ی خود

حجم این دایره را بیش کنیم

گر چه صفریم،ولی گسترش خویش کنیم

پس اگر من به تو یاری نکنم

و تو مانی بی من

یا بمانم بی تو

آسمان بی کس و بی مهر شود

دایره خالی و بی مصرف و خود صفر شود

                                                                                      بهزاد اخگر

به من زیستنی عطا کن که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است ،

حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم.

بگذار تا آن را من ، خود انتخاب کنم،اما آن چنان که تو دوست داری.

                                                                                                دکتر علی شریعتی

                                   السلام علی الحسین

                       وعلی علی بن الحسین

                       و علی اولاد الحسین

                       و علی اصحاب الحسین  

"...اللهم ارزقنی شفاعه الحسین یوم الورود 

و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین

و اصحاب الحسین؛

الذین بذلوا مهجهم دون الحسین..."

"...بار خدایا ، شفاعت امام حسین را در روز ورود روزی ام فرما و گام راستینم را نزد خودت با حسین

و اصحاب آن حضرت که جان خود را نثار حسین کردند ، پای بر جا دار ..."

                                                                                                              آمین

که خدا تنها کس هر کسی است،خدا را به روشنی و صراحت صبحی که دارد در برابر چشم ها ی

منتظرم طلوع می کند،حس می کنم ، می بینم ،دستهای لطیف و حمایتگرش را بر روی شانه هایم

 لمس می کنم و از این همه لطف و مهر که به این بنده ی حقیر و بی ارج ارزانی داشته است ، غرق

در هیجان و خجالتم .

                                                                                                         دکتر علی شریعتی