راستش...خداحافظی کردن با گیلاس آبی،شاید سخت ترین کاری باشه که تا حالا انجام داده م!

چون من یه جورایی با اینجا زندگی کردم! درست از همون ۳ تیر ۸۵ که ساختمش تا الان

خودم بزرگش کردم انگار!

همه ی پست ها واسه م دوست داشتنی بودن،همه رو با عشق نوشتم و تک تک کامنت ها رو با ذوق خوندم!

واسه م افتخاره که اینجا دو بار تو مجله ی موفقیت معرفی شد و خیلی از کسایی که دوستشون دارم بارها و بارها اینجا اومدن

اما فک کنم دیگه وقت خداحافظی با این خونه ی دوست داشتنی رسیده باشه

شاید یه روزی برگردم . شاید هم هیچ وقت  نشه که برگردم!

اینجا رو با همه ی متن هاش،شعر هاش و عشقی که تو همه شون هست تقدیم به یه کسی می کنم

امیدوارم ازم بپذیره

اگه خواستین با گیلاس آبی خداحافظی کنین خوندن دوباره ی این چند تا پست خالی از لطف نیست:

اینجا و اینجا و اینجا و اینجا و اینجا و اینجا

از همه ی کسایی که این مدت بودن و اومدن و لطف داشتن ممنونم.

به قول یه نفر: خداحافظی شاید غمگین ترین شعر جهان باشد

........خداحافظ.

پی نوشت : تو اگر در تپش ابر خدا را دیدی،همتی کن و بگو ماهی ها،حوضشان بی آب است.

پی نوشت آخر: می دونم آخر قصه می رسی به داد من،لحظه ی یکی شدن تو آینه ها نزدیکه....